گریه هاتو می بوسم

در دستهایش قله ی آتشفشان دارد دریاست با اینکه دلش، آتش به جان دارد در باغچه هر شب گلِ خورشید می کارد رو کم کُنی با قرصِ ماهِ آسمان دارد محبوبِ من جمع تمام مهربانی هاست... حتی خيال دوستی با دشمنان دارد جز دوستی با دشمن دانا چه باید کرد؟! وقتی که نادان قصدِ تخریب جهان دارد زاینده رود از ظلمتِ ناشاعران خشکید "نصف جهان" نامی ست که نااصفهان دارد ترس از سفید است و سیاه است و هزاران رنگ این آسمان ف...

دیشب که باز به خواب من آمدی از لای قصه های تو افسانه ات پرید دیشب که باد شانه به موهات می کشید سنجاقکی به بوی خوش شانه ات پرید سنجاق را بخاطر پروانه های خشک از پشت سر کشیدی و پروانه ات پرید پروانه ای حوالی شمع تو گر گرفت از روی پشت بام تو دیوانه ات پرید یک بوسه جانب شب پرت کردی و یک دسته گل به پنجره ی خانه ات پرید بوسیدمت که سر بکشم لب به لب تو را بانو بخند...خنده ی مستانه ات پرید! بانو بخن...

درگیرِ دردهای جهان بی تو سرخورده از زمین و زمان بی تو شعرم؛ ولی بدون بیان بی تو من می روم ولی تو بمان، اهواز ای شهر سالهای نخندیدن! ای سرزمینِ خاک، باریدن! شاعر شو و به گوش جهان از عشق با لحن من ترانه بخوان اهواز یک فکرخوب! بوسه لب کارون... محکم بکوب! بوسه لب کارون... ای عشق تو حکومتِ عریانی ای نو عروس ِ جامه دران، اهواز شهرِ غبار و شرجی و تابستون شهر کُنار و لنگه ی دمپایی... یک عمر غصه چه جور جا می شه توی گلوی یک چمدان اهواز؟! من می روم به خلوت بسیارم با پاکتای خالی سیگارم یک آرزوی مختصرم دارم: خاک مرا به خون بکشان اهواز با دستهای حادثه همدستم! کُلتی ب...

در دستهایش قله ی آتشفشان دارد دریاست با اینکه دلش، آتش به جان دارد در باغچه هر شب گلِ خورشید می کارد رو کم کُنی با قرصِ ماهِ آسمان دارد محبوبِ من جمع تمام مهربانی هاست... حتی خيال دوستی با دشمنان دارد جز دوستی با دشمن دانا چه باید کرد؟! وقتی که نادان قصدِ تخریب جهان دارد زاینده رود از ظلمتِ ناشاعران خشکید "نصف جهان" نامی ست که نااصفهان دارد ترس از سفید است و سیاه است و هزاران رنگ این آسمان فرشی ست که صد ریسمان دارد از هر درختی میوه ای هر روز می افتد... تنها،درخت خانه ی ما؛شوکران دارد زخمی که در متنِ گلویش استخوان مانده دیگر چه احساسی به درکِ پا...