چشمهای تو دفتر شعر اند

فکرکردی... ولی نفهمیدی

کفر ایمان به فال فنجان است

عشق طوفانِ بعدِ باران نیست

عشق بارانِ بعدِ طوفان است

فکر کردیم و فکر ما را کرد

رنجها را که بیشتر بردیم

پشت هر فکر زخم خوردیم و

پشت هر زخم نیشتر خوردیم

نیشتر خورده ای که مطمئنی

نیشتر خورده ام که شک دارم

نیشتر خورده ام به قدری که

با خدا درد مشترک دارم

با خدا درد مشترک یعنی:

از جهان نه! جهنمی علنی

فکر اینکه چگونه برگردی!

فکر اینکه چگونه دل بکنی؟

"بی تو در کلبه ی گدایی خویش"

می چکد شعر از سرانگشتم

"همچو حافظ غریب در ره عشق"

فکرها را یکی یکی کُشتم

عشق احساس آسمانی نیست

عشق یک اتفاق انسانی ست

عشق یعنی همینکه من بی تو

چشمهایم همیشه بارانی ست

عشق یعنی شکست در بازی

بازی پشت پرده را عشق است

عشق بامن چه کارها که نکرد...

کارهای نکرده را عشق است!

چشمهای تو دفتر شعر اند

از دلم چشم بر نمی داری

دفترت را ببند و بازی کن...

کارهای نکرده ای داری!

"لب ِ لعلی گزیده ام که مپرس"

گریه هاتو می بوسم ...